GATE ৰ গেটখন (২)

ওৰে নিশা অন্ধকাৰত
আছিলে মোৰ দুৱাৰ বন্ধ
কোনে আহি দিলে খুলি...............

ফৰেষ্ট স্কুলৰ একোঠলীয়া ভাড়াঘৰটোত গণেশ আৰু মই মেচ কৰি থাকো । মই কাণত হেডফোন লৈ গান শুনি আছো । গণেশে কিতাপ এথন পঢ়ি আছে । ছেকেন্ড চেমিষ্টাৰ চলি আছে ।
পাছদিনা ইউনিভাৰচিটীত গৈ শুনা খবৰটোৱে আমাক হিলাই দিলে । অপুৰ্বই গেট পাইছে । ৯৫ পাৰ্চেন্টাইল । আমাৰ বাবে অবিশ্বাস্য । ছেকেন্ড চেমিষ্টাৰতে গেট পাব পাৰি জানো !!

কলেজত থাকোতে মিটিং এখনত যথেষ্ঠ ছিনিয়ৰ ছাৰ এগৰাকীয়ে কৈছিল .... নেট, গেট বহুত টান, আমাৰ লৰাছোৱালীয়ে নেপায়েই । গণেশ-অলকেশ-মই-জীৱনে ধৰিয়েই লৈছিলো যে এইবোৰ বহুত টান হব । আমাৰদ্বাৰা বহুত কঠিন হব । আমি তো নাপাম বুলি এপ্লাইয়ে কৰা নাছিলো !!

অপুৰ্বই কেনেকে পাৰিলে !

অপুৰ্বক আমি ঘেৰি ধৰিলো । আৰু সি আমাক দুৱাৰবোৰ খোলাৰ কিটিপবোৰ দি গল । ছেমিষ্টাৰ পৰীক্ষা আৰু এইধৰণৰ পৰীক্ষাৰ পাৰ্থক্য কত । কোনখিনি পঢ়িব লাগে, কোনখিনি নপঢ়িলেও চলি যায় । সময় বচাই উত্তৰবোৰ কৰাৰ কিটিপ ।

অপুৰ্বই কয়......... একো নাই, বিন্দাছ
তেতিয়ালৈ আমাৰ হাতত এক্সট্ৰা মাল-মেটেল একো নাই । অপুৰ্বৰ সাফল্যই আমাকো জগাই তুলিলে । সি পাৰিছে যদি আমিও পাৰিম । কেইদিনমান পাছত আমি হিমাংশুৰ পৰা নেটৰ পুৰণা ৬ খন পেপাৰ জেৰক্স কৰিলো । আমাৰ কটনৰ লৰাকেটাৰ মিছনৰ আৰম্ভনি ।

ধন্যবাদ দিব লাগিব পি.জে.দাস ছাৰক । তেও আমাক বহুত সহায় তথা মটিভেট কৰিছিল । ছাৰ তেতিয়া ডিপাৰ্টমেন্টৰ হেড । কটন আৰু বি.বৰুৱাৰ আঠটা লৰা ছাৰৰ ওচৰ পালোগৈ ।
- ছাৰ জুনৰ নেট আৰু ছেকেন্ড চেমিষ্টাৰ পৰীক্ষা একেলগে পৰিছে, পাৰে যদি ছেমিষ্টাৰৰ পৰীক্ষাটো পিছুৱাই দিয়ক ...... অপুৰ্বই কলে

ছেমিষ্টাৰ পৰীক্ষা পিছুওৱা হল ।
- ছেমিষ্টাৰ পৰীক্ষাৰ কাৰণে চিন্তা কৰিব নালাগে । তোমালোক চবেই ভাল নম্বৰ পাবা, কনচেনট্ৰেট অন নেট এন্ড গেট ............ পিজেডি ছাৰে আশ্বাস দিলে
প্ৰতিযেগিতামুলক পৰীক্ষাৰ বাবে সকলোতকৈ ডাঙৰ প্ৰয়োজনীয়তা .......... ..........Motivation............

( Apurba Kalita বৰ্তমান বি বৰুৱা কলেজৰ সহকাৰী অধ্যাপক )

কটন কলেজ- মনজিত ছাৰৰ ক্লাছটো

২০০৫ চনৰ কথা । তেতিয়া আমাৰ ডিগ্ৰী ছেকেন্ড ইয়াৰৰ ক্লাছবোৰ আৰম্ভ হৈছেহি মাথো । কিন্ত ক্লাছত কাৰো মন নাই । মেডিকেল-ইঞ্জিনাৰিঙৰ এন্ত্ৰেন্স সমাগত । ঘৰে বাহিৰে এটাই ধাৰণা যে আজিৰ দুনীয়াত ডাক্টৰ-ইঞ্জিনিয়াৰ নহলে লাভ নাই । কৰবাত জেনেৰেল লাইন পঢ়ি থকা বুলি কলে বেছিভাগ মানুহেই একেবাৰে পুতৌৰ দৃষ্টি দিয়ে ।

চুডমাৰ্চন হলৰ মুখত তাশ্ৰিকক লগ পালো । সি হায়াৰ ছেকেন্ডাৰিত আমাৰ লগত আছিল , প্ৰথমবাৰতে এ.আই.ত্ৰিপল.ই ক্লিয়াৰ কৰি এন.আই.টি শিলচৰত পঢ়ি আছে ।
- এতিয়া কি কৰি আছা......... তাশ্ৰিকে সুধিলে
- কটনত কেমেস্ত্ৰীত এডমিচন লৈছো...... মই কলো
- জেনেৰেল আজিকালি লাভ নাই বুজিছা..... তাশ্ৰিকে কলে

মুঠৰ ওপৰত দিনবোৰ হাৱাত গৈ আছে । ডিগ্ৰী ফাৰ্ষ্ট ইয়াৰত অকল ফিজিকেলৰ এটকিনচৰ কিতাপখন কিনিছিলো । কেবল কিনিলোহে পঢ়া-পাতি বেছি নকৰিলো । অৰ্গেনিকৰ একো কিতাপ নাই । সেইদৰে পৰীক্ষাও দিলো । দুই নাওত দুই ভৰি । এন্ত্ৰেন্স নে কেমেস্ত্ৰী , ডিচাইড কৰিব পৰা নাই । যিকেইটাই ডিচাইড কৰিলে সেইকেইটাই কেতিয়াবাই ক্লাছ অহা বাদ দিছে ।

আঠটামান বাকী আছো । জীৱন, অলকেশ, দীপাংকৰ, সংগীতা, চামিয়াৰা, জয়ন্ত, নীতু, মই । গিৰিৰাজে কেতিয়াবা কেতিয়াবা ভুমুকি মাৰে ।

টিচাৰ কমন ৰুমৰ কাষতে থকা সৰু ৰুমকেইটাত দ্বিতীয় বৰ্ষৰ ক্লাছ হয় । মনজিত ছাৰৰ ক্লাছ আছিল । আমি বহি আছো । জীৱন-অলকেশে এন্ত্ৰেন্সৰ কথা পাতি আছে । ছোৱালীকেইজনীয়ে প্ৰদীপছৰ সহায়িকা এখন মেলি গুণগুণাই আছে । ছোৱালী গ্ৰুপৰ লগত সহজে মিলি যোৱাত ওস্তাদ গিৰিৰাজে গুণগুণনিটো শুনিবলৈ চেষ্টা কৰি আছে । মই বেঞ্চত আঙুলিৰে তবলা বজাই আছো ।

মনজিত ভট্টাচাৰ্য ছাৰ ক্লাছত সোমাল । আমি অলপ চিৰিয়াছ হৈ গলো । ছাৰে আগৰ ক্লাছত হমৱৰ্ক এটা দিছিল । কোনেও কৰা নাই ।

প্ৰথম দমটো ছাৰে গিৰিৰাজক দিলে । বেচেৰা মুৰ তল কৰি থিয় হৈ থাকিল । আমাৰো মুৰ তল । ছাৰে জীৱনক সুধিলে ছেকেন্ড ইয়াৰৰ ইনঅৰগেনিকৰ কাৰণে কিতাপ কি কি আছে । জীৱনৰো এখনেই কিতাপ , এটকিন্সৰ ফিজিকেল কেমেস্ত্ৰী । বেচেৰাই আন এখনো কিতাপৰ নাম কব নোৱাৰিলে । সংগীতাৰ মুখেৰে নেগী-আনন্দ আৰু ফাইনাৰৰ নাম ওলাল ।

ছাৰে তামাম গালি দিলে । কি গালি দিলে নকও কিন্ত তামাম গালি দিলে ।
- ৰিড বুকচ, দেন ইউ কেন গেট নলেজ , কিতাপ পঢ়িব লাগিব , নহলে কেনেকৈ হব, নেক্সট টাইম যিয়ে যিয়ে কিতাপ নিকিনা, ক্লাছত নাহিবা....... ছাৰে খঙত কলে

আধাঘন্টামান দম দি ছাৰ ওলাই গল ।
সেই আধাঘন্টা আছিল আমাৰ টাৰ্নিং পইন্ট । সেইটো ক্লাছৰ পাছত মই হুহি, লী, স্ৰাইভাৰ-এটকিন্স, কটন-ৱিলকিনচন কিতাপ কিনিছিলো আৰু চিৰিয়াছলি পঢ়িবলৈ আৰম্ভ কৰিছিলো ।

সচা কথা কবলৈ গলে মনজিত ভট্টাচাৰ্য ছাৰ নাথাকিলে আমি হয়তো কেমেস্ত্ৰী বাদ দি অইনফালে ডাইৰেক্সন ললোহেতেন ।

কালপ্ৰিট

ইউনিভাৰ্চিটিৰ দিনৰ কথা । থাৰ্ড চেম পাইছো। আমাৰ ডিপাৰ্টমেন্টত প্ৰায় ১৬ টা কম্পিউটাৰেৰে এটা ভাল কম্পিউটাৰ লেৱ আছিল । ১৬ টাৰ পাচটাত ইন্টাৰনেট আছিল। আমি অফ আৰু বৰিং ক্লাছ বাংক দিয়া টাইমখিনি কম্পিউটাৰ লেৱত পাৰ কৰো । অৱশ্যে দৰকাৰী কাম একো নকৰো । মেইনলি অৰকুট কৰো । তেতিয়ালৈ ফেচবুক ইমান পপুলাৰ হোৱা নাই । অৰকুট আছিল এক নম্বৰ ছচিয়েল নেটৱৰ্কিং ছাইট ।

কিন্ত প্ৰব্লেম হয় ৰিচাৰ্ছ স্কলাৰ কেইজনৰপৰা । আমাক দম চম দি কম্পিউটাৰৰপৰা উঠাই দিয়ে । তেওঁলোকৰ মেইন বাহানা যে জাৰ্ণেল চাৰ্চ কৰিব লাগে। বনানীবাই ঐ পোৱালী উঠ বুলি কলেই উঠি দিব লাগে । তাৰপাছত দুখনমান জাৰ্ণালৰ পেজ উলিয়াই বনানীবাই অৰকুটত লাগে । চিনিয়ৰ বুলি একো কবও নোৱাৰো । আমন জিমনকৈ আমি ৰৈ থাকো। বনানীবাই অৰকুট কৰি মেলি যাওতে আমাৰ ফালে চাই ধুনীয়া হাহি এটা মাৰি থৈ যায় ।

কিন্ত আমাৰ বাবে মেইন ভিলেইন হল পংকজ ঘোষ দা। অনবৰতে আমাক লেচন দি থাকে । কম্পিউটাৰত বহি অৰকুট খোলা দেখিলেই লেচন ষ্টাৰ্ট হৈ যায় । তেওঁৰ মতে ডিপাৰ্টমেন্টৰ এই ফেচিলিটি আমি জাৰ্ণেল চোৱা, জব চাৰ্চ, ইম্পৰটেন্ট আৰ্টিকল পঢ়া ইত্যাদি ভৱিষ্যতে কামত অহা কামত লগাব লাগে ।
আৰু পংকজদাৰ এইধৰণৰ লেচনবোৰ আমি বৈধ্যম কামোৰ পাও ।

ৰিচাৰ্ছ স্কলাৰে আমাক ইন্টাৰনেট থকা কম্পিউটাৰ কেইটাৰপৰা উঠাব পৰাৰ মুল অস্ত্ৰ আছিল সেই কম্পিউটাৰকেইটাত লগাই থোৱা " ৰিচাৰ্ছ স্কলাৰ এক্সক্লুচিভ" লিখা থকা স্টিকাৰকেইটা ।

সুব্ৰত নাথ, সুৰজ পাঠক আৰু মই ঠিক কৰিলো যে ৰিচাৰ্ছ স্কলাৰৰ মইমতালি আৰু আতিশয্যৰ বিৰুদ্ধে কিবা এটা কৰিব লাগিব ।
ভৱামতেই কাম ।

ইন্টাৰনেট থকা ৫ টাৰ ভিতৰত তিনিটাৰ কানেকচন সলনি কৰি স্টিকাৰ নথকা অইন তিনিটাত লগাই দিলো। আমাৰ বাহিৰে কেচটো সুকন্যাই জানে । তাৰ পাছত আমি বিন্দাচ অইন তিনিটাত বহি অৰকুট কৰো । স্টিকাৰ নলগোৱা বাবে কোনেও আমাক উঠাব নোৱাৰে। ইফালে স্টিকাৰ লগোৱা তিনিটাত লোডিং বুটাম ঘুৰি থাকে, ঘুৰিয়েই থাকে ।

পংকজদাৰ মাথা বেয়া হৈ যায়। চিপিউ টোত চাপৰ কেইটামানো মাৰে, কিন্তু ইন্টাৰনেট কাণেক্ট নহয়হে নহয় ।
দুসপ্তাহমান আমাৰ দিন চলিল।

এদিন কম্পিউটাৰ লেবত এনেয়ে আদ্দা মাৰি আছো। মই, সুব্ৰত, সুৰজ, সুকন্যা, মৃদু, স্বাতী । তেতিয়াৰ ডিপাৰ্টমেন্টৰ হেড পিজেডি ছাৰ সোমাই আহিল। ছাৰৰ পাছে পাছে পংকজদা ।
- এই কম্পিউটাৰবোৰ ওলট-পালট কোনে কৰিছে........ ছাৰে কঠোৰ মাতেৰে সুধিলে

কোনেও মুখৰে একো মতা নাই । সুব্ৰত আৰু মই ইটোৱে সিটোৰ ফালে চালো ।
- ডিপাৰ্টমেন্টত বদমাছ কেইটামান আছে । এইবোৰ কাম মই সহ্য নকৰো, আই উইল টেক স্ট্ৰিক একচন, কোনে কৰিছে এইবোৰ ............. ছাৰে আগতকৈ বেছি খঙেৰে কলে

ছাৰৰ খঙাল মূৰ্তি দেখি বহুত ভয় লাগিল । প্ৰভু যেনেতেনে বচাই দিয়া এইবাৰলৈ । আৰু বদমাচি নকৰো । নেদেখাজনক মই স্মৰণ কৰিলো ।
- আমি নাজানো ছাৰ, আমিটো কেতিয়াবা কেতিয়াবা চলাওহে.......... সুকন্যাই একো নজনা টাইপৰ নিমাখিত ফেচিয়েল এক্সপ্ৰেছন দিলে

ছাৰে আৰু কেইমিনিটমান কালপ্ৰিটটোক উদ্দেশ্যি গুৱাল গালি দিলে । পংকজদাৰ চেহেৰাত সন্তুষ্টিৰ হাঁহি বিৰিঙি আছে ।
- হেই বিকাচ........... PJD ছাৰে মোৰফালে চাই কলে

একেবাৰে নিষ্পাপ, নিষ্কলুষ, ভোলা-ভালা টাইপৰ চেহেৰাৰে ছাৰৰ ফালে চালো । চাল্লা পংকজদাইয়ে মোক ফচালে ।
- তুমি তো ডিপাৰ্টমেন্টেল ৰিপ্ৰেজেনটিভ, ডু ৱান থিং, ইনভেচটিগেচন কৰি উলিওৱা, এইবোৰ কাম কৰা কালপ্ৰিটটো কোন, আই উইল টেক ষ্ট্ৰিক একচন........... ছাৰে মোক দায়িত্ব দিলে

মই লক্ষ্য কৰিলো, সুকন্যাই হাতেৰে ওঠ ঢাকি হাহি ৰখাবলৈ আপ্ৰাণ চেষ্টা কৰিছে, সুব্ৰতে কোনোমতে দাঁতকেইটা নোলোৱাকৈ ৰাখিছে, মৃদু আৰু স্বাতীয়ে ভেবা লাগি চোৱাৰ দৰে চাই আছে । আৰু মই ভোলা-ভালা চেহেৰাৰ কোনো পৰিবৰ্তন নকৰাকৈ হব ছাৰ বুলি কৈ ছাৰক আশ্বস্ত কৰিছো যে কালপ্ৰিট সোনকালে জালত পৰিবই ।

কোৱা নিষ্প্ৰয়োজন যে সেই ইনভেচটিগেচনৰ ৰিজাল্ট আজিলৈকে ওলোৱা নাই ।

ফুটবল

১)

হয়তো মই ভালকৈ খেলিব পৰা নাই । বাঢ়ি অহা বয়স, ওজন আৰু পেটটোৱে মোৰ ষ্টেমিনা বহুত কমাই দিছে । আন চেঙেলীয়াকেইতাৰ সৈতে তাল মিলাই দৌৰাটো কঠিন হৈ পৰিছে ।

প্ৰতিবছৰে পোন্ধৰ আগষ্টত এখন প্ৰীতি ফুটবল মেছ হয় । বেলতলা বনাম জয়ানগৰ । প্ৰীতি হলেও মেচখনত দুয়োঠাইৰ আবেগ, আত্মসন্মান জড়িত হৈ থাকে । মেচ নহয় যেন এখন যুদ্ধ, নিজৰ এৰিয়াটোৰ সন্মান ৰখাৰ যুদ্ধ ।
যোৱা তিনিবছৰে বাহিৰত চাকৰি কৰি থকাৰ কাৰনে মই খেলিব পৰা নাছিলো । এইবাৰ ছুটী পৰিছে । কিন্ত তাৰ মাজতো এটা কথা আছে । প্ৰেকটিছত মই ভালকৈ খেলিব পৰা নাই । মোৰ লগৰ কেইটাৰ প্ৰায় গোটেইকেইটাই খেলা বাদ দিছে । চাকৰি, কাম-কাজ, সংসাৰৰ তাগিদাত সিহতৰ সময়ৰ বৰ অভাৱ । এতিয়া খেলা লৰাকেইটা মোতকৈ ৮ৰ পৰা ১৫ বছৰ সৰু । চুপাৰ চিনিয়ৰ হিচাপে সিহতে মোক যথেষ্ঠ সন্মান কৰে । কিন্ত খেলখনত জিকিব লাগিব ।
কবলৈ গলে টীমত মোৰ স্থান অনিশ্বিত । বৰ্তমান টীমৰ কেপ্তেইন অমিত ।

- দাদা, লৰাহতে কৈছে খেলত জিকিব লাগিব , আপুনিতো বহুদিন খেলাই নাই, আৰু প্ৰেকটিছ কৰিব লাগিব ..... অমিতে কলে

অমিতৰ কথাটো মই বুজাত অসুবিধা নহল । মোৰ দুৰ্বল ফৰ্মে সিহতৰ মনত আশংকাৰ সৃষ্টি কৰাটো স্বাভাৱিক । এতিয়া মোৰ হাতত দুটা পথ আছে, চিনিয়ৰগিৰি দেখুৱাই টীমত খেলা, যত বিফল হলে মই যথেষ্ঠ লজ্বিত হম বা সসন্মানে নিজেই টীমৰ পৰা আতৰি যোৱা ।

সৰুৰেপৰা মই এইখন ফিল্ডত খেলি আহিছো । যেতিয়া সৰু আছিলো তেতিয়া শুক্লেদা, মৌচমদাহতে খেলিছিল । তাৰ পাছত আমাৰ জেনেৰেচনৰ চুৰেন, বিষ্ণু, হিমাংগ, নয়ন । তাৰ পাছত জনী, মাধৱহতৰ পাছত আজিৰ অমিত-অজয়-ৰকেটহত । চাকৰিৰ তাগিদাত বাহিৰলৈ যোৱাৰ আগলৈকে মই নিৰৱছিন্নভাৱে খেলি আহিছো । কবলৈ গলে এইখন ফিল্ডত মই হাযেষ্ট গল স্কৰাৰ ।

কিন্ত সেইবোৰ এতিয়া পুৰনি কথা । এতিয়া মোৰ সক্ষমতাৰ ওপৰত সংশয়ৰ ডাৱৰ ।

২)

খেলা-ধুলাৰ লগতে সৰুৰেপৰা পঢ়াত ভাল আছিলো । মাৰ্কচিটত নম্বৰবোৰো ভালেই আছিল । ভাল কলেজত চীটো পাইছিলো । কিন্ত ভাল সংস্থাপন পোৱাটো সহজ নাছিল । এম.এছ.ছিৰ পাছত যেতিয়া কেইমাহমান বেকাৰ হৈ আছিলো তেতিয়া মানুহে নানান প্ৰশ্ন কৰি ব্যতিব্যস্ত কৰি তুলিছিল । মানুহবোৰে জানিছিল যে মই বিশেয একো কৰি থকা নাই, তথাপিও তেওলোকে ইচ্ছাকৃতভাৱে নানান প্ৰশ্ন শুধিছিল । সহানুভুতি দেখুৱাইছিল , আচলতে মোক পুতৌৰ পাত্ৰ কৰি তুলিছিল । ইমান পঢ়া-শুনা কৰিও একো নহল, বেয়াই লাগে দেই জাতীয় ডায়লগবোৰ শুনি শুনি কাণ-মুৰ ঘোলা হৈ গৈছিল ।

পৰিস্থিতি এনেকুৱা হৈছিল যে ঘৰলৈ আলহী আহিলেই মই ঘৰৰপৰা পলাইছিলো । ইমান পুতৌ-সহানুভুতি-দৰদ সহ্য কৰাৰ কেপাচিটী মোৰ নাছিল ।

৩)

- হব বাৰু , ফাৰ্ষ্ট হাফটো খেলি চাও, নোৱাৰিলে মই ওলাই দিম......... মই অমিতক কলো
অমিতৰ চেহেৰাত খুব এটা সন্টুষ্টিৰ ভাৱ দেখা নগল । মই জানো যে আজি মোৰ ফৰ্ম বেয়া , সেইকাৰনে সিহতে সন্দেহ কৰিছে, কিন্ত মই পাৰিম, পাৰিবই লাগিব ।
খেল আৰম্ভ হল, মই লেফট উইঙত পজিছন ললো । কিছুসময় দৌৰাদৌৰি কৰাৰ পাছতে ভাগৰ অনুভৱ কৰিলো । হয়তো মই ওলাই দিব লাগিব ।

অলপ পাছতে আমাৰ ফালৰপৰা এটেক এটা হল । অমিতে বল লৈ আগুৱাই গৈছে , মই বাওফালে , অমিতে মোৰফালে বলটো ঠেলি দিলে , বল মোৰ ভৰিত পৰো পৰো , অমিতে এটা সুবিধাজনক পজিচন লৈছে, এতিয়া মই বলটো তাক ৰিটাৰ্ণ পাছ দিব লাগিব , গল এটাৰ পুৰ্ণ সম্ভাৱনা ।
কিন্ত তাক পাছ দিবলৈ বলটো ঠেলিবলৈ লওতেই ডিফেন্ডাৰ এটাই বলটো কাঢ়ি লৈ গল । অমিতৰ মুখত এটা বিৰক্তিৰ ভাৱ ফুটি উঠিল ।

কিছুসময় পাছত জয়ানগৰে এটা গল দিলে । ০-১ ত আমি পাছ পৰিলো । লাহে লাহে অনুভৱ কৰিলো পাছবোৰ মোৰ চুকটোৰফালে নহা হৈ পৰিছে ।

৪)

হেন্ডবল, পেনাল্টি । আমি এটা পেনাল্টি পালো । অমিত আৰু ৰকেটে বলটো পেনাল্টি স্পটত থৈ কিবা কথা পাতিছে । মই সিহতৰ ওচৰ পালোগৈ ।
- শ্বটটো মই মাৰো ........ মই কলো

সিহতে খুব এটা ভাল নাপালে যদিও চিনিয়ৰ বাবে মোক না কৰিব নোৱাৰিলে । এতিয়া মোৰ সন্মুখত মাত্ৰ এজন গলকীপাৰ ।

বহুত বছৰ ধৰি মই পেনাল্টি শ্বট লোৱা নাই । আঠবছৰ আগতে মই এটা পেনাল্টি মিছ কৰিছিলো । গলকীপাৰ আদিত্য যে বাওহতীয়া মই পাহৰি গৈছিলো, বলটো মই বাওফালে মাৰি পঠিয়াইছিলো আৰু সি জপিয়াই বলটো ঠেলি পঠিয়াইছিল । পাছ বছৰত প্ৰথমবাৰৰবাবে আমি ট্ৰাইবেকাৰত হাৰিছিলো । সকলোৱে মোৰ ব্যৰ্থতাক দোষ দিছিল । অতবছৰে মই দিয়া গলবোৰ, ড্ৰিবলিং, পাছ সকলো মাত্ৰ এটা পেনাল্টিৰ ব্যৰ্থতাই ঢাকি পেলাইছিল । তাৰপাছত মই কেতিয়াও পেনাল্টি লোৱা নাছিলো । হয়তো মোৰ মনত এটা ভয় শিপাইছিল ।

৫)

মোৰ সন্মুখত পাচজনীয়া এখন ইন্টাৰভিউ বৰ্ড ।
- টলুইনৰপৰা বেনযিন কেনেকৈ বনাবা
- প্ৰথমতে অক্সিডেচন টু এচিড, তাৰপাছত চডিয়ামৰ চল্ট বনাই হিট কৰিব লাগিব
- আৰু কিবা প্ৰচেচ
- ৰিডিউচ কৰিব লাগিব, প্লেটিনাম অক্সাইড কেটালিষ্ট, ৫০০-৬০০ ছেন্টিগ্ৰেড, ৪৫ এটমচফেয়াৰ
অৰ্থো-মেটা-পেৰা, নাইট্ৰ, , ছায়ানো, কাৰ্বৰ্ক্সিলিক এছিড ।
- ৰিচাৰ্চ বাদ দি আমাৰ কোম্পানীত কিয় জইন কৰিব খুজিছা
- বিকজ দা কোম্পানী প্ৰভাইদচ এ বেটাৰ ৱে টু লিভ ইন, ইকনমিক এন্ড চচিয়েল চিকিউৰিটি, যিটো জীৱনৰ বহুত প্ৰয়োজনীয় ।

৬)

অব্যৰ্থ ।
গলপোষ্টটোৰ একেবাৰে ওপৰৰ চুকটোৰে বলটো সোমাই গল । গলকীপাৰটোৱে একবিন্দুও সুযোগ নাপালে । ১-১
কিছুসময় পাছত বলটো আকৌ ভৰিত পৰিল । দুটা ডিফেন্ডাৰ ক্ৰছ কৰিলো । গললৈ শ্বট লব পাৰি, কিন্ত সোফালে অমিত ভাল পজিছনত আছে, তাক পাছ দিলো । সি গলটো দি দিলে । জয়ানগৰে আৰু এটা গল দিলে । হাফটাইম স্কৰ ২-২ ।
- দাদা আপুনি ওলাই দিব নালাগে, খেল ঠিকে গৈ আছে....... অমিতে মোক কলে

ছেকেন্ড হাফ আৰম্ভ হল । খেল জমি উঠিছে । ৰকেটে বল লৈ আগুৱাই আছে, মই বাওফালে আছো , গলপোষ্টলৈ বেছি দুৰ নাই, গলকীপাৰ আগুৱাই আহিছে, সুযোগ বুজি ৰকেটে বলটো গললৈ মাৰিলে । বাৰত লাগি বলটো উভতি আহিল । কিন্ত উভতি বলটো মোৰ ভৰিত পৰিল, উন্মুক্ত গলপোষ্ট , মই মোৰ দ্বিতীয়টো গল দিলো । ৩-২

জয়ানগৰে আক্ৰমনৰ চোক বঢ়াই দিলে । অতি কম সময়ৰ ভিতৰতে সিহতে দুটা গল দিলে । ৩-৪

জয়ানগৰৰ গোটেইকেইটা প্লেয়াৰ এতিয়া ডিফেন্সত ব্যস্ত । খেল শেষ হবলৈ বেছি সময় নাই । বহুত চেষ্টা কৰিও আমি সিহতৰ ডিফেন্স ভেদ কৰিব পৰা নাই । যিমানে সময় গৈ আছে আমাৰ টেনচন বাঢ়ি আছে ।

বল লেফট উইঙত মোৰ ভৰিত পৰিল । সমুখত বহুতকেইটা ডিফেন্ডাৰ , ড্ৰিবলিং কৰাটো অসম্ভৱ । ওচৰে পাজৰে পাছ দিয়াৰো সুযোগ নাই । লাহেকৈ বলটো বক্সলৈ উঠাই দিলো । ৰকেট, হয় ৰকেট , কৰবাৰপৰা ৰকেট আহি জপিয়াই বলটো হেড দিলে আৰু বলটো গলত সোমাল । আমি স্বস্তিৰ নিশ্বাস কাঢ়িলো । ৪-৪

৭)

খেল এতিয়াও শেষ হোৱা নাই । কেইমিনিটমান বাকী আছে । বল আকৌ ভৰিত পৰিল । গলপোষ্টটো প্ৰায় ৩০ গজ আতৰত । সমুখত বিপক্ষৰ এঘাৰটা প্লেয়াৰ । বাওফালে মই কোণীয়াকৈ আছো । সোফালে অমিত শ্বট লব পৰাকৈ ভাল পজিচনত আছে , ৰকেটেও হাতখন জোকাৰি ইংগিত দিছে যে সি হেড দিবলৈ সাজু হৈ আছে । প্ৰতিপক্ষৰ প্লেয়াৰ দুটাই ৰকেটক ঘেৰিবলৈ লৈছে । ৰেফাৰীয়ে বাওহাতত থকা ঘড়ীটোৰ ফালে চাইছে ।

মাত্ৰ কেইটামান মাইক্ৰছেকেন্ড, নেনোছেকেন্ড , পিকোছেকেন্ড । এটা ডিচিচনৰ বাবে ।

মই গললৈ শ্বট ললো । বলটো বক্সত থকা প্লেয়াৰকেইটাৰ ওপৰৰে উঠিবলৈ ললে । অমিতে ককালত হাত দিলে, ৰকেটে জপিয়াবলৈ গৈ ৰৈ গল । বলটো ওপৰেৰে উৰি গৈ আছে ।

বিশ বছৰ ধৰি এইখন ফিল্ডত ফুটবল লঠিয়াই আহিছো । এই বিশ বছৰত মই বহুত গল দিছো । মোৰ লগৰ চুৰেণে বাহিৰৰপৰা খেল চাই আছে । মই শ্বট লোলাৰ পাছতেই সি দুয়োখন হাত ওপৰলৈ প্ৰসাৰিত কৰি দিলে । অমিত-ৰকেটহতে হয়তো দেখা নাই, কিন্ত চুৰেণে এনে গল বহুত দেখা পাইছে । এবাৰ- দুবাৰ নহয় , বহুবাৰ ।

ওপৰলৈ উঠা বলটো এটা কাৰ্ভ লৈ তললৈ নামিল । বাহিৰলৈ গৈ থকা বলটো আচম্বিতে এটা বক্ৰপথেৰে গলপোষ্টটোৰ ওপৰৰ চুকটোৰ ফালে গতি ললে । আৰু ওপৰৰ গলবাৰ দুডালৰ চুকটোত চোও-নোচোওকৈ বলটো গলত সোমাই গল ।

এযোৰ পাটৰ কাপোৰ

১)

পুজাৰ বতৰ । বাইকখন লৈ এনেয়ে ওলাই গলো । পিন্ধা উৰাত মই বিশেষ চৌখিন নহয়। একেটা টি চাৰ্টেই বহুত দিন চলি যায় । দীৰুদাক ফোন কৰিলো । দীৰুদাই খবৰ দিলে যে আমবাৰীৰ জন প্লেয়াৰ্চৰ শ্বোৰুমত ৬০ পাৰচেন্ট অফ দি আছে । আমবাৰী পালোগৈ । জন প্লেয়াৰ্চত বহুত ভিৰ । ওচৰতে চিল্ক এম্পোৰিয়ামৰ শ্বৰুমটো । চিল্ক এম্পোৰিয়ামতে সোমালো, কাপোৰ দুযোৰমান চাই টাইম পাছ কৰো ।

এম্পোৰিয়ামতো ভীৰ বহুত, মানুহে পুজাৰ বজাৰ কৰিছে।
-দাদা কওঁকচোন, কি বিচাৰিছিল..... দোকানৰ লৰা এজনে সুধিলে
- পাটৰ ছেট দেখুওৱাচোন........ মই কলো
-কি কালাৰত চাব
- দেখুওৱাচোন, লেটেষ্ট ডিজাইনত

লৰাজনে চেলফৰপৰা তিনিযোৰ কাপোৰ উলিয়াই মোৰ সন্মুখত থলে
-এইযোৰ ৮, এইযোৰ চাৰে সাত আৰু এই পাৰপলযোৰ সাত হাজাৰ দুশ পৰিব........ লৰাজনে কলে
- কম কিমান কৰিব
- পুজা বুলি টেন পাৰচেন্ট ডিচকাউন্ট চলি আছে

দৰ দাম কৰাত মই কেচা । দোকানখনত ইফালে সিফালে চালো । মানুহবোৰে কাপোৰ পচন্দ কৰাত আৰু বাৰগেইনিঙত ব্যস্ত ।
ৱাও, বিউটিফুল, এবাৰ চালে চাইয়েই থাকিবলৈ মন যায় । কমলা ৰঙৰ, গোটেই কাপোৰখনতে গুণাৰে মিনা কৰা, জিলিক-মিলিক বাখৰ খটোৱা কাপোৰযোৰ । দোকানখনত এটা ফালে আঢ্যৱন্ত যেন লগা পৰিয়াল এটাই কমলা ৰঙৰ চালে চকুৰোৱা কাপোৰযোৰৰ দৰ দাম কৰি আছে ।

- সেই যে কাপোৰযোৰ, বহুত ধুনীয়া দেই, তেনেকুৱা দেখুওৱাচোন ...... মই কমলা পাটৰ চেটযোৰ দেখুৱাই কলো
- দাদা সেইযোৰ আপোনাৰ ৰেঞ্জত নাহিব..... লৰাজনে কলে
- মানে
- দাম অলপ বেছি...... লৰাজনে হাহি এটা মাৰিলে
- তুমি মোকতো চিনি নোপোৱা, মোৰ ৰেঞ্জটো কেনেকৈ জানিলা....... মই সুধিলো

লৰাজনে হাহি এটা মাৰিলে। মই নিজৰ ফালে চালো । চাৰি বছৰ আগতে কিনা কলা ৰঙৰ টি ছাৰ্ট, জিনছটো কেতিয়াৰ মনতে পৰা নাই, ভৰিত ধুলি লগা ছেণ্ডেল চু । মোৰ ৰেঞ্জ ইয়াতেই সীমিত ।

২)

১৭-১৮ বছৰ আগৰ কথা । মই তেতিয়া ক্লাছ ফাইভ নে চিক্সত । মাহীৰ বিয়া আছিল । মাহীৰ বিয়াত পিন্ধিবলৈ মাই দেউতাৰপৰা পইচা লৈ কাপোৰ কিনিবলৈ ফাচীবজাৰ পালেগৈ, লগত মাৰ আঙুলিত ধৰি মই ।
দেউতাই সাধাৰণ চৰকাৰী চাকৰি এটা কৰিছিল । খুব আদৰ্শবাদী আছিল দেউতা । আদৰ্শবাদী মানুহৰ সাধাৰণতে টকা পইচা কম থাকে আৰু আমিও ব্যতিক্ৰম নাছিলো । আমাৰ ঘৰতো অভাৱ আছিল আৰু আমি অভাৱবোৰৰ সৈতে সহাৱস্থান কৰিছিলো ।

মাই ফাচীবজাৰৰ দোকান এখনত সোমাল । দোকানীয়ে কেইবাযোৰো পাটৰ ছেট দেখুৱালে । মাই লিৰিকি বিদাৰি চাই আছে। এপলেকত দোকানীয়ে খুব ধুনীয়া কাপোৰ এযোৰ উলিয়ালে ।
- এইযোৰ কিমান দাম...... মায়ে সুধিলে
- দাম অলপ বেছি, আপোনাৰ ৰেঞ্জত নাহিব...... দোকানীয়ে কলে
মাই মানিবেগটো জোৰেৰে খামুচি ধৰিলে ।
- এইযোৰ মোৰ ভালো লগা নাই, ইমান জিলিক মিলিক মই ভাল নাপাওঁ....... মায়ে কলে

তেতিয়া মই বুজি পোৱা নাছিলো কিয় মায়ে ইমান ধুনীয়া কাপোৰযোৰ অপচন্দ কৰি এযোৰ কম ধুনীয়া চিম্পল কাপোৰ কিনিছিল ।

৩)

- দাদা, আৰু দেখুৱাম নে........ চিল্ক এম্পোৰিয়ামৰ লৰাটোৰ মাতত মই অতীতৰ পৰা উভতি আহিলো
মই হাহি এটা মাৰিলো । কমলা ৰঙৰ কাপোৰযোৰৰ দৰদাম চলি আছে । দোকানীৰ দাম আৰু পৰিয়ালটোৱে দিয়া দামৰ মাজত এতিয়াও দুহেজাৰ টকাৰ পাৰ্থক্য ।
মই তেওলোকৰ ফালে চাই আছো।

দৰ দাম নিমিলাত পৰিয়ালটো চিল্ক এম্পোৰিয়ামৰ পৰা ওলাই গল। দোকানীয়ে কাপোৰযোৰ জপাত লাগিল ।
- দাদা লাষ্ট কিমান দিব কওক...... মই কমলা ৰঙৰ পাটৰ কাপোৰযোৰ দেখুৱাই কলো
- ৫০০ কমাব পাৰিম, তাতকৈ কমাব নোৱাৰিম....... দোকানীজনে কলে
- ঠিক আছে, পেক কৰি দিয়ক, আপোনাৰ ইয়াত কাৰ্ড একচেপ্ট কৰেনে..... মই সুধিলো
- হয় কৰে

মই ডেবিট কাৰ্ডখন চুইপ কৰিলো, কাপোৰৰ টোপোলাটো ললো আৰু বাইক ষ্টাৰ্ট দিলো ।

৪)

কবলৈ গলে মই বহুত আনন্দিত আছিলো আৰু মাও আনন্দিত হব বুলি ভাৱিছিলো । কিন্ত তেনেকুৱা একো নহল।
কাপোৰযোৰ দেখাৰ লগে লগে মা জকজকাই উঠিল । মোক চুই কিলাবলৈ হে বাকী । মাৰ মতে মই বেয়া হলো, যতে ততে টকা পইচাবোৰ খৰছ কৰিছো, মই ধোৱাখুলীয়া হৈছো। আনকি কঠোৰ মাতেৰে মাই কাপোৰযোৰ যৰপৰা আনিছিলো তাত ঘুৰাই দি আহিবলৈ কলে । মোৰ চব উৎসাহ পানী হৈ পৰিল।

মাৰ গালিৰপৰা বাচিবলৈ মই ঘৰৰপৰা বাহিৰ ওলাই চোতালত অৱস্থান ললো ।

পোন্ধৰ মিনিটমান পাছত চুপ চাপ ঘৰত সোমালো । ড্ৰয়িং ৰুমত কোনো নাই । মই ভিতৰৰ ৰুমলৈ খোজ ললো ।
ভিতৰৰ ৰুমটোত এখন ড্ৰেচিং আইনা আছে । আইনাৰ সমুখত মা । মাই কমলা ৰঙৰ কাপোৰযোৰ লিৰিকি বিদাৰি আছে । মায়ে কাপোৰযোৰৰ আঁচলটো নিজৰ কান্ধত পেলাই আইনাত চাইছে । সচাকৈয়ে খুব ধুনীয়া কাপোৰযোৰ আৰু কমলা ৰঙ, গুণাফুল আৰু বাখৰ খটোৱা কাপোৰযোৰে মাক বহুত ধুনীয়া দেখাইছে ।

মই লক্ষ্য কৰিলো , মাৰ চকুত দুটোপাল চকুপানী ।
- মা......... মই লাহেকৈ মাতিলো
- ইমান দামী কাপোৰ কিয় আনিব লাগে, মইতো এইবোৰ নিপিন্ধোৱেই....... মাই কলে

মই মাক সাবতি ধৰিলো । যিজনী মাই আমাক ডাঙৰ কৰোতে কিমান কষ্ট, কিমান ত্যাগ, কিমান পৰিশ্ৰম স্বীকাৰ কৰিছে। আমাৰ সৰু সৰু আব্দাৰ পুৰা কৰিবলৈ মাই নিজৰ কিমান সপোন, কিমান চখ বাদ দিছে , কিমান চখ.........

ড্ৰেচিং আইনাখনত মই স্পষ্টকৈ দেখিবলৈ পালো......... কমলা ৰঙৰ পাটৰ কাপোৰ এযোৰত পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ ধুনীয়া মহিলাগৰাকীৰ মুখত এটা অপূৰ্ব হাঁহিৰ প্ৰতিবিম্ব ।

ৰিচাৰ্জ

২০০৮ মানৰ কথা । তেতিয়া ইউনিভাৰ্চিটিত পঢ়ি আছো। ফৰেষ্ট স্কুলত মেছ কৰি থাকো । ৰুমমেট গণেশ । দুটা চেমিষ্টাৰ ঠিকেই আছিল । তৃতীয় চেমিষ্টাৰত গণেশ আৰ্ট অৱ লিভিঙৰ সদস্য হল। কিছুদিন পাছত সি অনবৰতে ফোনত বিজি থকা হল । ভাত ৰান্ধোতে ফোন, খাই খাওঁতে ফোন , ক্লাছত ফোন, আনকি বাথৰুমতো ফোন ।
ৰাতি ৯ টা মানত আমি ভাত খাওঁ । তাৰ পাছত মই বিচনাত বাগৰ দিও । গণেশে কিতাপ এখন মেলে, অলপ সময় পেজ কেইটামান লুটিয়ায় আৰু তাৰপাছত ফোনত ধৰে । ইমান সৰু মাতেৰে গণেশে কথা পাতে যে মই ২ মিটাৰ দুৰত থকা স্বত্তেও একো ধৰিব নোৱাৰো ।

ৰাতি ২ টা মান বাজিছে। মই টোপনিত লালকাল । হঠাত কোনোবাই গাটো জোকাৰিলে । খপজপকৈ মই বিচনাত বহিলো । সমুখত গণেশ ।
- কি হল....... মই সুধিলো
- ফোনত ৰিচাৰ্জ খটম হৈ গল....... গণেশে কলে
- মোৰ কেবল ১০ টকা বেলেঞ্চ আছে
- নহয় ৰে, তোৰ যে দোস্ত, তাক ফোন কৰ না, লাপু কৰি দিব
- ৰাতি দুটা বাজিছে ভাই
- পিলিজ য়াৰ, কথা অলপ থাকি গল

মা কচম, সেই সন্ধিয়াৰ পৰা এই ৰাতিলৈকে কথা পতাৰ পাছতো কথা থাকি যায়।
অগত্যা মই মোৰ বন্ধুজনক কৈ গণেশৰ ফোনত ৰিচাৰ্জ কৰাই দিলো । গণেশ বেক টু ফোন, মই বেক টু বেড ।

বহুত বছৰ পাছত
এতিয়াও মোৰ কিচমতৰ একো পৰিবৰ্তন হোৱা নাই । কোম্পানীয়ে স্মাৰ্টফোন দিছে, চীমকাৰ্ড দিছে, তাকো পষ্টপেইড, ৰিচাৰ্জৰ ঝনঝট নাই, বিল কোম্পানীয়ে দিয়ে। মাহত বিল হয় কাণে কাণ মাৰি তিনিশ টকা ।

আজিও মই বুজিব পৰা নাই সন্ধিয়াৰ পৰা ৰাতিলৈকে মানুহবোৰে এনেকুৱা কি কথা পাতে যে কথা থাকিও যায় ।

এৰেঞ্জ মেৰেজ- ১

(এক্সপাৰ্ট পেনেল)

বছৰটোৰ আৰম্ভনিৰ কেইমাহমান যাওতেই এজন শুভচিন্তকে গেলেকীৰ বৰা ধাবাৰ ভিতৰৰ টেবুল এখনত বহি থাকোতেই আৱিষ্কাৰ কৰিলে যে মোৰ ত্ৰিশ বছৰ হও হও আৰু আতি সোনকালে চিংগলৰ পৰা কাপল হোৱাৰ ব্যৱস্থা হব লাগে । মানে মোৰ বিয়া পাতিব লাগে ।

কিন্ত মুখৰ কথাতটো বিয়া পাতিব নোৱাৰি , ছোৱালী এজনী লাগিব , অহ ছৰী , ভাল ছোৱালী এগৰাকী লাগিব ।
১৪ দিন মই গেলেকী ডিএছ.এত থাকো , গতিকে এইখন ফিল্ডৰ মোৰ দৰে ভালা ভালা নতুন খিলাড়ীক প্ৰশিক্ষণ, শুদ্ধ পথ তথা পৰামৰ্শৰ বাবে ডি.এছ.এত এখন এক্সপাৰ্ট পেনেল গঠিত হল ।

পেনেলৰ চেয়াৰমেন চন্দনদা , চিনিয়ৰমষ্ট চিনিয়ৰ কেমিষ্ট উইথ ৱাইড এক্সপেৰিয়েন্স । ভেটেৰাণ এক্সপাৰ্ট দীৰুদা, ৰাশিফল, হস্তৰেখা , বডি লেংগুৱেজ ৰিডিঙত মাষ্টাৰ । হোৱাটছএপ এক্সপাৰ্ট শ্যামলদা । স্পেচিয়েল এক্সপাৰ্ট খঞ্জন, উতপল কোৱৰ । এডভাইজৰ হিচাপে ৰণদীপ-প্ৰজাপতি ।

পেনেলখনত প্ৰথম কেচটো আনিছিল খঞ্জনে । খঞ্জন আৰু মই একেটা ৰীগৰে , একেটা শ্বিফটত । ডে ডিউটি কৰি বাছত ডি.এছ.এ লৈ আহি আছো । খঞ্জন বাওফালৰ ছেকেন্ড ছীটত , মই খঞ্জনৰ সোফালে ।
- বিক্কাছদা , মই কি কব খুজিছিলো , মানে পাই গলো........ খঞ্জনে হঠাতে কলে
- পাই গলা , কি ...... মই সুধিলো
- ছোৱালী, আপোনাৰ কাৰণে ...... খঞ্জনে উতসাহিত হৈ কলে
- কত
- ডিব্ৰুগড়, মেডিকেল এম.ডি, এক্কেবাৰে মিলিব আপোনাৰ লগত

মই লাজ লাজকৈ হাহি এটা মাৰিলো ।
লগে লগে খঞ্জনে কাৰোবালৈ ফোন কৰি ফটো পঠিয়াই দিবলৈ কলে । কিছুদেৰিৰ পাছত খঞ্জনৰ মবাইলত হোৱাটছএপ মেছেজৰ টুং টাং শব্দ শুণা গল ।

বাছৰপৰা নামিয়েই খঞ্জনে মবাইলৰ স্ক্ৰীণত হোৱাটছএপ উনিয়ালে । স্ক্ৰীণত ছোৱালী এজনীৰ ফটো ।
- কেনেকুৱা লাগিছে ........ খঞ্জনে সুধিলে
- ভাল লাগিছে .... মই লাহেকে কলো

কথাটো হল যে আজিকালি যাকেই দেখো তাকেই প্ৰথম চাৱনিতে ভাল লাগি যায় ।
ভাল লাগিছে বুলি কোৱাৰ লগে লগে এক্সপাৰ্ট পেনেল একটিভ হৈ গল । ডিনাৰৰ আগে আগে মিটিং বহিল । ফেচ ৰিডিং কৰি দীৰুদাই অকে বুলি কলে । খঞ্জনৰ ফালৰপৰা অকে আছিলেই , উতপল কোৱৰৰ ফালৰপৰা গ্ৰীণ ছিগনেল আহিল । বাকী থাকিল চেয়াৰমেন চন্দনদা আৰু শ্যামলদা । দুয়োজনে ডিনাৰৰ টেবুলত খুব গহীন ডিছকাছ কৰিলে ।
ডিনাৰৰ পাছত আমি ডিএছ.এৰ ভিতৰত ৱাক কৰো । তিনিটা পাক ৱাকিঙৰ পাছত চন্দনদাই কলে
- বিকু, কথা এটা আছিল ....... চন্দনদাই কলে
- কি ....... মই সুধিলো
- ডাক্টৰ , তাতে এম.ডি , প্ৰবলেম হব...... শ্যামলদাই কলে
- কিয়, ভালহে, অসুখ-বিসুখ হলে টেনচন নাই
- নহয় মানে চোৱা.................

এইবুলি চন্দনদা প্লাছ শ্যামলদাই চাৰে-চৈধ্যমিনিট মোৰ ক্লাছ ললে ।
পাছদিনা এক্সপাৰ্ট পেনেলে প্ৰথম কেচটো ডিচমিছ কৰি দিলে ।